Αξιοθέατα

Ανάμεσα στους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Σίφνου, συγκαταλέγεται η Ακρόπολη του Κάστρου και ο αρχαίος οικισμός της. Βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του οχυρωματικού οικισμού ενώ η αρχαία πόλη περιελάμβανε μεταξύ άλλων Πρυτανείο, έναν μεγάλο ναό και θέατρο του θεού Διονύσου, καθώς και πολυτελή δημόσια κτήρια από λευκό παριανό μάρμαρο. Είναι ένας χαρακτηριστικός αιγαιοπελαγίτικος οχυρωμένος οικισμός της μεσαιωνικής περιόδου με τους τοίχους των σπιτιών να είναι μέρος της περιμετρικής οχύρωσης.

 

Ο οικισμός οφείλει το όνομά του στην ελλειψοειδή μορφή με βάση την οποία χτίστηκαν τα σπίτια του, τα οποία αποτελούσαν και τα τείχη του «κάστρου». Στην Ακρόπολη του Κάστρου βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές, μερικά εκ των οποίων εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σίφνου, στο κέντρο του χωριού. Ανάμεσα στα ερείπια μπορεί να δει κανείς το τείχος από σιφνέικο μάρμαρο που κάποτε την προστάτευε. Μέχρι σήμερα, είναι το μοναδικό μαρμάρινο τείχος της εποχής αυτής που έχει βρεθεί στις Κυκλάδες.

 

Ιστορία

Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους σταυροφόρους της Δ’ Σταυροφορίας, το 1204, η Σίφνος, όπως και τα άλλα νησιά των Κυκλάδων, εντάσσεται στο δουκάτο της Νάξου που ιδρύθηκε το 1207 από το Μάρκο Σανούδο.

Το 1269, η Σίφνος ανακαταλαμβάνεται από τους Βυζαντινούς και συγκεκριμένα από το ναύαρχο Λικάριο (που το όνομά του εμπλέκεται στην ιστορία πολλών κάστρων της Εύβοιας).

Το 1307 και μετά από μια περίοδο συγκρούσεων της Βενετίας με το Βυζάντιο που ξεκίνησε το 1296, το νησί καταλαμβάνεται από τον Γιαννούλη Ντα Κορόνια Ισπανό ιππότη του τάγματος του Αγίου Ιωάννη , που αυτοανακηρύσσεται ανεξάρτητος ηγεμόνας και αποχωρεί από το τάγμα.

Ο Ντα Κορόνια οχυρώνει το νησί, το οποίο το εποφθαλμιούσαν οι δούκες της Νάξου, και είναι αυτός που πρώτος διαμόρφωσε το κάστρο πάνω στην αρχαία ακρόπολη. Η δυναστεία των «Ντα Κορόνια» στη Σίφνο κράτησε 150 χρόνια.

Το 1456 η τελευταία κληρονόμος της δυναστείας, η Μαριέττα, παντρεύτηκε τον Νικολό Γκοζαντίνο από τη Μπολόνια της Ιταλίας. Μαζί ξεκινούν τη νέα δυναστεία των Γκοζαντίνι (ή Κοζαδίνων) που από το 1494 αναγνωρίζει την επικυριαρχία της Βενετίας.

Το 1537 ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, επικεφαλής του οθωμανικού στόλου, επιτίθεται στις Κυκλάδες και οι Γκοζαντίνι γίνονται φόρου υποτελείς του σουλτάνου μέχρι το 1566, όταν η διοίκηση των νησιών παραχωρείται στον Εβραίο Ιωσήφ Νάζι. Οι Γκοζαντίνι κατόρθωσαν να επιβιώσουν από όλες τις πολιτικές θύελλες της εποχής. Το 1607 ο Άντζελο Γκοζαντίνο διοικούσε έξι νησιά, τη Σίφνο, Κύθνο, Κίμωλο,Φολέγανδρο, Γυάρο και Σίκινο. Η δυναστεία τελειώνει το 1617, όταν ο Άντζελο διώχτηκε οριστικά από τους Οθωμανούς.